-*-Zaii-*-'s profile,.-~*'¨¯¨'*·~-.¸- ทราย -...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
September 17 เรื่องกินและเรื่องโค้ตวันนี้ก็ยังไม่เปิดเทอม
เซ็งตามเคย
หาทางผลาญเวลาด้วยการ
1. ตื่นสาย
2. ดูละครเกาหลี
3. รีดผ้าและทำกับข้าวไปพร้อมๆกัน
อาหารที่ทำวันนี้ ทาร์ตมะเขือเทศ (Tarte aux tomates)
 ของชอบเคอะ ทำบ่อยมาก โดยเฉพาะช่วงหน้าร้อน
เพราะเป็นหน้ามะเขือเทศสุกฉ่ำ น่าเอามาแด๊กเป็นอย่างยิ่ง
(สังเกตในรูป โดนกินไปเรียบร้อย ฮ่าๆ)
ว่าแล้วก็ลงวิธีทำไปเลยดีกว่า เผื่อจะได้ดังอย่างพวกเขียนบล็อกทำอาหารกับเขาบ้าง หึหึ
---- ทาร์ตมะเขือเทศ ----
 วัตถุดิบ
- แป้งสำหรับลองฐานทาร์ตแบบสำเร็จรูป (Pâte brisée)
ถ้าไม่มี เอ่อ จะบอกให้ทำเองนี่มันจะยากเย็นไป ไม่ต้องกินแล้วกัน ฮ่าๆ
จริงๆแล้วทำเองก็ได้นะเออ แป้งสาลี 200 กรัม + เนยแช่เย็นแข็งโป๊ก 125 กรัม
นวด นวด นวด ถ้าแข็งไปก็ใส่น้ำเย็นนิดหน่อย ใส่เข้าตู้เย็นไว้ รอเอามานวดแล้วรีดให้บาง
- มัสตาร์ด สีเหลืองนวลลลลล ถ้าอยู่ฝรั่งเศสก็ต้องใช้ Moutarde de Dijon
- มะเขือเทศ 3-4 ลูก
- ชีส ชนิด เอ็มเมนทอล (Emmental) หรือ พาร์มีซาน (Parmesan) ขูดเป็นฝอยๆ เอาไว้โรยหน้าซักเล็กน้อย
- Herbes de Provence เป็นเครื่องเทศจากแคว้น Provence ไว้โรยให้หอมๆ ถ้าไม่มี ใช้พวกผงเครื่องเทศอื่นๆก็ได้
(แต่ไม่รับประกันผลนะ ฮ่าๆ)
วิธีทำ (ง้ายยยย ง่าย)
- ลองถาดทาร์ตด้วยแผ่นแป้งที่เป็นฐาน
- ป้ายมัสตาร์ดให้ทั่วๆ เฉพาะตรงฐานนะ ไม่ต้องลามขึ้นมาถึงขอบ
- ระหว่างนั้น (ลืมบอกไป) ตั้งไฟเตาอบไว้ที่ 200°C
- หั่นมะเขือเทศ เป็นแว่นๆ เรียงบนแป้งทาร์ตที่เตรียมไว้ โรยเกลือลงไปนิดหน่อยให้ทั่วๆ
- โรยหน้าด้วยชีสและเครื่องเทศ
- เข้าเตาอบซิเคอะ
รอซัก 30 - 40 นาที คุณก็จะได้ทาร์ตมะเขือเทศมาลิ้มชิมรส เอร็ดอร่อยกันถ้วนหน้ากิน
(จะบอกว่า ทำครั้งนึง ณิชากินได้ไปหลายมื้อ สมเป็นสาวขี้เกียจ ฮ่าๆ)
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
พูดถึงเรื่องอาหารการกินแล้ว
เวลาอยู่คนเดียวเนี่ย ตอนแรกๆก็ชอบทำอาหารนะ ลองทำดูหลายอย่าง
สุดสัปดาห์ทีนี่ต้องอบขนมล่ะ เป็นที่รู้กันในหมู่เพื่อน (เพราะพวกมันมักจะได้แด๊กฟรีทุกวันจันทร์)
(เป็นหนูลองยา ว่างั้นเหอะ)
แต่ด้วยความที่อยู่คนเดียวนี่แหละ ทำอาหารที เหลือเป็นกองงงงง
เคยทำจับฉ่ายครั้งนึง แล้วกินไปทั้งสัปดาห์
ใครซักคนเคยบอกว่า จับฉ่ายเนี่ยยิ่งทิ้งไว้ข้างคืนยิ่งอร่อย
ณิชาคิด ดีใจจัง ถึงจะทำออกมาไม่อร่อย ทิ้งไว้นานๆก็แก้มือได้ชิมิ
ลองมือทำวันอาทิตย์ ออกมาห่วยตามความคาดหมาย
กินจนถึงวันพุธมันยังไม่อร่อยขึ้นมาเลยอ่ะ
ใครฟะ หลอกกรูได้ (ฮา)
อีกประเด็นหนึ่งคือ เวลาอยู่คนเดียว ถึงจะทำอาหารออกมาอร่อยเลิศขนาดไหน ก็ไม่มีคนชม T-T
นอกจากจะชื่นชมตัวเองอยู่คนเดียวว่าถนัดศรีอาจมอบมรดกโรงเรียนสอนทำอาหารให้ในเร็ววันนี้
แล้วก็แอบถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานว่าครั้งหนึ่งชั้นเคยทำไอ้ขนมนู่น ขนมนี่สำเร็จ เพื่อเอาไปอวดคุณมานูในภายหลัง
(จนมี collection รูปถ่ายของกินทำเองไว้เพียบเต็มคอม น่าอายชะมัด -_-" )
...ในทางกลับกัน เวลาทำออกมาพลาด ก็ไม่มีใครรู้ เหอๆๆ
ด้วยความที่ชอบทำขนมกับทำอาหารฝรั่งมาก ไม่ค่อยได้ทำอาหารไทยเลย (ยกเว้นตอนอยากจัดๆ)
จึงขายขี้หน้ามากเมื่อตี๋มาบ้านครั้งก่อน เพราะเราเกิดคึกคะนอง อยากทำแกงเขียวหวานให้ตี๋กิน
ทำไปทำมา สงสันตี๋จะทนไม่ไหวกับความอ่อนของอิชั้น เลยต้องมายืนบัญชาอยู่เบื้องหลัง
เอาเหอะตี๋ แข่งบุญแข่งพายแข่งกันได้ แข่งทำแกงเขียวหวาน กรูจะไปแข่งกับใครได้ T-T
คราวหน้าจะอบเค้กให้กินนะตี๋นะ (ฮา)
ตั้งใจจะเขียนเรื่องเสื้อโค้ต ทำไมมาออกเรื่องอาหารได้ ?!?!
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
อ่ะ พูดถึงเสื้อโคต
และแล้ว ดิชั้นก็ได้เสื้อโค้ตในฝันมาครอบครอง กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด
(ขอกรี๊ดอีกทีเหอะ ตอนออกจากร้านมาลืมกรี๊ด)
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เล็งเอาไว้ตั้งแต่สัปดาห์ก่อน ตอนที่ยังอยู่ปารีส เพราะเราเริ่มเบื่อกับเสื้อโคตสีดำๆที่มีอยู่
ไม่เข้าใจฝรั่งเลย หน้าหนาวมันก็หดหู่มากพออยู่แล้ว ยิ่งจะแต่งตัวดำๆเข้าไปอีก เห็นแล้วละเหี่ยใจ
เลยตั้งใจจะซื้อสีขาวล่ะทีนี้ ประกอบกับตัวเก่าตัวนึงก็ใส่มาสามปีแล้ว
(แต่จะบอกว่ามีอยู่แล้วประมาณ 3 ตัว...)
(เออ ชั้นมัน shopaholic ตัวจริง)
(แต่ถ้านับโค้ตฤดูใบไม้ผลิกับใบไม้ร่วงด้วยก็มีทั้งหมด 5 ตัว)
(เยอะว่ะ...)
(เอ้ย ไม่เอา อย่าไปคิด)
ตั้งใจอย่างยิ่ง วันนี้ต้องซื้อให้ได้
print คูปองส่วนลดได้รับมาจากเน็ต แล้วมุ่งดิ่งไปที่ร้าน Naf naf ร้านโปรดดดดดด
(คือ ชอปบ่อยจนกลายเป็นสมาชิก ถึงขึ้นมีการส่งคูปองส่วนลดมาให้ด้วย หลอกล่อให้เราไปชอปอีก -_-" )
20 ผ่านไป เดินดูทั่วร้าน
ทำไมมันไม่มีโค้ตสีขาวน่ารักตัวนั้นที่ฉันอยากได้ละวะค้าาาาา ง่าาาาา
ก่อนที่น้ำตาจะหลั่งรินอาบแก้ม เราหันไปถามพนักงาน
เรา : โทษนะคะ โค้ตตัวสีขาว ที่ยาวเกือบถึงเข่า ปกกว้างๆ ที่อยู่ใน collection ฤดูหนาว ไม่มีเหรอคะ
เฮียคนขาย : เอ่อ (ทำไมอธิบายได้ละเอียดจัง) อ้อ มีครับ แต่ยังไม่ได้เอาออกมาโชว์ ไม่แน่ใจว่าตัวเดียวกันกับที่ผมคิดหรือเปล่า
เดี๋ยวผมเอาออกมาให้ดู
พักนึง อาเฮียเดินกลับมาพร้อมกับเสื้อโค้ตในมือ
(เพลงใช่เลย ดังขึ้นมาในหัว)
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
รู้ตัวอีกทีว่ากำลังยิ้มแก้มปริ เฮียคนขายคงคิดว่าชั้นเป็นคนบ้า
เวลาอยากได้อะไรมากๆแล้วรอคอย รอคอย จนท้ายที่สุดก็ได้มันมานี่ รู้สึกดีจัง หุหุ
(อาการเบื้องต้นของคนบ้าช็อป)
จ่ายเงินไปก็ยิ้มไป จากที่รู้สึกแย่ๆเบื่อๆเซ็งๆ เมื่อตอนบ่าย กลับรู้สึกดีขึ้นเป็นกอง
อาจเป็นความรู้สึกของมนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์
หลังจากออกไปล่าสัตว์อย่างเหน็ดเหนื่อยทั้งวัน ได้กลับบ้านมากินหมูป่าปิ้งฝีมือตัวเอง มันน่าภูมิใจยิ่งนัก โฮ่ๆๆ
ว่าแต่ ช็อปปิ้งนี่มันเหน็ดเหนื่อยตรงไหน !?!?
น่าทำการศึกษานัก ณิชากับการชอปปิ้งบำบัด (ฮา)
ปล. ลงรูปให้ดูซะเลย
คุณหนูมากๆ อ๊างงงง อีกตัวนึง ได้มาเพราะความน่ารัก สีหวานซะ
พอแหละ เดี๋ยวไม่ต้องหลับไม่ต้องนอนกันพอดี
Comments (4)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://zaiplace4space.spaces.live.com/blog/cns!AD2641175A5905B5!2008.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
