ฝันเป็นเรื่องเป็นราวสองคืนติด น่าประหลาดใจมาก
เพราะส่วนใหญ่เราจะจำอะไรในฝันไม่ค่อยได้
แต่สองเรื่องนี้ติดตาติดใจเหลือเกิน ถึงขั้นเอามาเล่าต่อได้

เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อคืนวันพฤหัส เราฝันไปว่า
เรากำลังค้นหาอะไรซักอย่าง อยู่ในห้องของเราเอง
เราเปิดดูในตู้ตู้หนึ่ง เสื้อผ้าไหลทะลักลงมา
เราเลยไปหาในอีกตู้หนึ่งแทน เป็นตู้ติดผนัง ใหญ่พอควร
พอเปิดประตูตู้ เสื้อผ้าก็ล้นลงมากองที่พิ้นอีก
ค้นหาไปเรื่อย ตู้ไหนก้ล้นออกมาหมด ง่าาาาาา
ท้ายที่สุด เราอยู่ในห้อง 18 ตารางเมตรกับเสื้อผ้าเป็นภูเขาเลากาล้นจนแทบจะหายใจไม่ออก

ไม่ต้องไปหาหมอดูให้ทำนายฝันก็ได้มั้งเนี่ย -_-"

มันเป็นเพราะเราซื้อเสื้อผ้าโคดจะบ่อยจนไม่มีที่เก็บแล้ว
ทุกวันนี้ เวลาจะตัดสินใจซื้อเสื้อผ้าแต่ละที ต้องบอกตัวเองว่า
"ตู้ข้างฝา อื้ม เต็ม
ด้านบนตู้หนังสือ เอ่อ เต็ม
ใต้เตียง ก็เต็ม
ไม่มีที่จะเก็บแล้ว ไอ้ทรายเอ๊ย "

น่าอนาถนัก นางสาวณิชา ทุกวันนี้จ่ายค่าเช่าบ้านไว้ให้เสื้อผ้ากับรองเท้าอยู่มากกว่าอยู่เอง (ฮา)

หากสุดท้าย ซื้อกลับมาบ้าน (ด้วยภูมิต้านทานตัณหาอ่อนแอ) ก็ได้แต่ถอนใจเวลาเปิดตู้
อีกปีกว่ากลับไทย แล้วกรูจะขนเสื้อผ้าไปยังไงวะคะ เหมาเรือกลับดีมั้ย
มันจะล่มเหมือนไททานิคเอารึเปล่า

น่ากลุ้มจริงๆ

เรื่องที่สอง เมื่อคืนนี้เอง ฝันว่าเราไปเที่ยวญี่ปุ่นกับตี๋และผักกาด
ที่พักเป็นโรงแรมรูหนูที่โทรมโคดๆ
(อารมณ์ประมาณร้านขายก๋วยเตี๋ยวที่เปิดชั้นสองเป็นโรงแรม)
จ่ายค่าตั๋วไม่แพงเลย ร้อยกว่ายูโร (งกขนาดจำตัวเลขในฝันได้)
ผักกาดกับตี๋แอบหมั่นไส้เพราะพวกมันซื้อตั๋วมาแพงกว่า (เป็นเรื่องเป็นราว) (ฮา)

ณ ญี่ปุ่น ตี๋กลายเป็นเชลล์ชวนชิม ผ่านกี่ร้าน พี่แกอยากเข้าไปกินทุกร้าน
ไอ้เราก็อยากชอปปิ้งใจจะขาด เพราะมีเวลาอยู่ไม่มาก
(แล้วผักกาดอยากทำไรวะ ในฝันมันไม่ได้บอก)

สุดท้ายก็ต้องตามใจตี๋ ไปกินข้าวในร้านอาหารกัน
ระหว่างอยู่ในร้าน เราโวยเพราะกลัวว่าเวลาช๊อปจะไม่พอ เลยทะเลาะกับตี๋
ทะเลาะกันใหญ่โตมาก มากซะจน ...

เราวิ่งไปร้องไห้ในห้องน้ำ
(ปัญญาอ่อนจริงๆ) (ฮา)

พอออกมาจากร้านอาหาร ก็ต้องไปขึ้นเครื่องซะแล้ว ง่าาาา
ถึงขั้นคิดจะเลื่อนตั๋ว
(ตี๋บอกว่าตี๋ก็จะเลื่อนตั๋วเพราะอยากกินต่อ)
(ตะกละจริงๆ) (ฮา)
แต่เรารู้สึกเศร้ามากที่อดผลาญเงิน จนตื่นขึ้นมาซะก่อน

ฟังแล้วไม่น่าเชื่อเลย เนี่ยนะ สาวน้อยน่ารักผู้รู้จักคุณค่าของเงิน
(เออ ไอ้"น่ารัก" น่ะ ละไว้ก็ได้)
จากเด็กขี้งก ที่ได้อั่งเปาทีไรก็เอาเข้าธนาคารออมสิน
ทำไมโตขึ้นมา มันบ้าชอปปิ้งได้ขนาดนี้วะคะ

สงสัยต้องเพลาๆลงหน่อยล่ะ จิตใต้สำนึกตักเตือนมาทางความฝัน
...อืม...
เปลี่ยนจากช็อปสัปดาห์ล่ะครั้ง เป็นสี่ครั้งต่อเดือนแล้วกัน